dobrze napisane i fajnie podane... na dodatek, przedstawiona wizja świata całkowicie odpowiadająca rzeczywistości - samo życie, co każdy może sam stwierdzić, bo wystarczy przeczytać choćby tylko mały fragmencik... ;) "...Z puszki z przeraźliwym sykiem zaczęły wypełzać "prezenty" od bogów: smutki, żale, nędze, tęsknoty, choroby, a nawet śmierć. Wstrętne, pokraczne postacie rozwijały błoniaste skrzydła, wymykając się na świat. Tuż za nimi pojawiły się pająki, żmije, gady, płazy i obrzydliwe robale. I wszystko to rozpełzło się - najpierw po domu skamieniałego z obrzydzenia i strachu Epimeteusza, a potem dalej, po całym świecie. Zeus i inni bogowie na szczycie Olimpu śmiali się do rozpuku ze swego kawału - jako nieśmiertelni nie przypuszczali nawet, ile złego wyrządzili. Odtąd ludzkość aż po wsze czasy miała być dręczona biedami, które wypełzły z puszki. A gdy ciemność, strach i żal ogarnęły całą ziemię, na samym dnie glinianej puszki pojawiła się jeszcze jedna postać. Nie przypominała ona swych pokracznych, obrzydliwych braci. Wraz z nią w domu Epimeteusza błysnęło czyste słoneczne światło. Był to ostatni boski dar - nadzieja. Do dziś nie wiadomo, który z bogów zdecydował się ją tam złożyć. Może sam Zeus, zawstydzony własną bezmyślną zazdrością i gniewem? Co prawda niektórzy powiadają, że nim nadzieja zdążyła wydobyć się z puszki, Pandora, zdjęta grozą, zatrzasnęła wieko. Inni jednak utrzymują, że, szczęśliwe, udało się jej wydostać na zewnątrz - i chyba oni właśnie mają rację. Bo, choć choroby, smutki, żale, nędze i tęsknoty ciągle gnębią ludzi, to przecież każdy z nas liczy, że wszystko jakoś się ułoży i będzie dobrze, prawda? Gdy jest nam smutno, m a m y n a d z i e j ę, że następny dzień będzie lepszy. A skoro ją mamy, to znaczy, że naprawdę udało się jej wymknąć z puszki pewnej ciekawskiej dziewczyny o imieniu Pandora." [lubimyczytać.pl]